Słodka historia kajmaku

Ma słodki smak i rozpływa się w ustach. Wielu osobom kojarzy się z dzieciństwem. Kajmak to przysmak, który przywędrował do Polski za sprawą fascynacji Orientem i na dobre rozgościł się w kraju nad Wisłą. Trafił nawet na ministerialną listę produktów tradycyjnych, a podczas międzynarodowych konsumenckich targów Grüne Woche w Berlinie, został okrzyknięty hitem imprezy. Przeżywa swój renesans, jest uwielbiany przez kolejne pokolenia i eksportowany z Kujaw i Pomorza w najodleglejsze zakątki świata.

Kajmak pochodzi z obecnych terenów Rosji i Turcji. W postaci słodkiej śmietanki, należy do tradycyjnej kuchni bałkańskiej (południowej Europy), szczególnie w Turcji, Serbii, Czarnogórze, Macedonii oraz Bośni i Hercegowinie. W polskiej kuchni, przybrał formę gęstej, twardniejącej masy, która stała się ozdobą wielkanocnych mazurków. W XIX i w XX wieku, była ona używana jako dodatek do małych, kruchych babeczek. Z czasem, brązowozłota masa kajmakowa była używana jako polewa do innych ciast, np. tortów. Na niezwykle słodką polewę, którą dekorowano mazurki, kładziono jeszcze migdały, orzechy i rodzynki.

Masa kajmakowa, używana obecnie do mazurków, ciast kruchych i tortów, znalazła uznanie przede wszystkim w kuchni szlacheckiej, magnackiej i mieszczańskiej. W XVIII wieku, za panowania Stanisława Augusta, tłuste i ciężkie oraz mocno przyprawione korzeniami potrawy, odeszły w niepamięć. Coraz więcej używano słodyczy w przyrządzaniu potraw, oprócz nadal drogiego cukru i słodkiej śmietany. Wszystkie te zmiany nastąpiły pod wpływem Wschodu. Jak wskazują wszystkie dawne zapiski, to właśnie Orient zdecydował o wzroście zamiłowania do konfitur, słodkich sosów i wszelakich słodyczy. Stąd wielkie powodzenie bakalii, pomarańczy, ananasów, cytryn i sorbetów. Żadne, nawet najbardziej wykwintne przyjęcie, nie mogło się bez nich obejść.

Kajmakowe, pełne bakalii ciasta były drogie, więc dla kuchni chłopskiej nieosiągalne. Sytuacja ta uległa zmianie po 1945 roku. Mazurki upowszechniły się w poszczególnych częściach kraju, a w niektórych kręgach, popularne są te właśnie z masą kajmakową. Jak podkreślają eksperci Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, kajmak jest elementem różnorodnej kuchni kresowej, który stał się również nieodzownym elementem kuchni ogólnopolskiej – narodowej. Jego przeniesienie w różne strony kraju jest wynikiem migracji i przemieszczeń ogromnych mas ludności polskiej, zamieszkującej niegdyś kresy wschodnie na tereny zachodniej Polski i Pomorza.

By słodki rarytas nie zniknął ze sklepowych półek, dba jego producent Tadeusz Przymus. Kajmak – którego technologię opracował na bazie staropolskich przepisów kuchni dworskiej – został wpisany w 1997 roku na ministerialną Listę Produktów Tradycyjnych i Regionalnych jako produkt tradycyjny Pomorza i Kujaw. Kajmaki i dulce de leche (krem kajmakowy), mają szerokie zastosowanie jako gotowe masy cukiernicze oraz jako nadzienia i polewy.

Chcesz przeczytać cały artykuł?

https://agronomist.pl/artykuly/slodka-historia-kajmaku

https://agronomist.pl/

0 polubień
Poprzedni wpis: Ceramiczna tradycja z KaszubNastępny wpis: Czas na oscypki!

Powiązane wpisy